şu aralar ciddi bir şekilde hayatımı gördüğüm rüyaların içeriğine göre yönlendirmeye başladım.
çevremde acaip bir hazan mevsimi var, mutsuz insanlar, mutsuz yüzler, mutsuz muhabbetler ve onların içine gizlenmiş absürd, dışarı çıkmaya çalışan duygular. ve ben bundan etkilenmemeye çalışıyorum, ama yapabildiğim tek şey gülmek, deli gibi gülmek.

eskiden çok farklı sorunlar vardı, ve gün geçtikçe sorunların kapasitesi ve içeriği değişiyor, ve galiba buna da büyümek deniyor. garip.

artık yatamıyorum bile.

yatamıyorum

 

çok sıkıldım, acaip.

pohpohlanmadan teşvik edilmeden çalışmayan bünyemi ne yapayım..

heves, istek.

neyse gereksiz bunlar

kafamı ...

Evet. koca bir dönem bütün zorluğu ve sıkıntısıyla bitti. gerçekten koca bir dönemdi ve çok can sıktı. bütün haklılık ve haksızlıklarıyla beraber biten bu dönemi bitirebildiğim, kendime olan güvenimi hiç kaybetmediğim için kendimi tebrik ediyor, ve bu dönemin sonucu olan güzel başarımı da çok sevdiğim ve yakın zamanda sonsuzluğa uçmuş canım dedeciğime armağan ediyorum.

nur içinde yat dedem...

 

Çok uzun oldu, geri dönmek zor oldu, çok uzun oldu...

Hayatı kabullenmek, ilişkileri, insanları, sevgiyi , kabullenmek çok zor oldu.

Bir kibrit çaktım ve seni yaktım, zor oldu.

Gözlerim acıdı, bittin ve zor oldu.

 

**yazmayı neden bıraktım, kime niye yazdım, nasıl bilmiyorum. Her gecen gun daha cok sey ogrendikce ama yine de hala hiçbir şey bilmiyorum farkındayım, her geçen gün daha çok şey öğrendikçe daha da mutsuz olduğumun farkına varıyorum. eskiden öğrenmeyi çok istediğim şeyleri öğrenmek bana çok da haz vermiyor. uzun bir uykudaydım, uyandım ama artık daha da fazla uyumak istiyorum.

Sürekli bir "kabullenme" durumundayız. her şeyi, herkesi, her yeri. bunun aksi yok, kabulleniyoruz, kabullendikçe de sıradanlaşıyoruz. her yeni şey kibrit gibi önce alevlenip sonra sönüyor. bazıları az sürerken, bazıları daha uzun sürüyor.

biraz heyecana ihtiyacım var sanırım. farklı şeyler yapmaya. nasıl bir şeye dönüştüğümün farkında değilim, farkında olmak istemiyorum.

her şey farkındalık üzerinden gidiyor. şuursuzum galiba biraz. ne bileyim. sıkılıyorum işte. uzunca bir sıkıntı. of.

 

 

icim yaniyor... hem de cok yaniyor... aramizdaki belirsizlik, her gecen gun gecmisten takilip gelen yuzler, sozler... hepsi icimi yakiyor...

sen saniyor musun ki, ben duygusuz ve umarsizim? ne kadar yaniliyorsun!!! ben hala eskisi gibi hassasim... umursuyorum, özümsüyorum seni...

 

41 ay... cok  olmus degil mi? halbuki goz acip kapayincaya kadar gecmedi mi her sey? sevincler, sevismeler, uzuntuler...

eskiyi dusunmek, seni dusunmek canimi acitiyor... seni hala eskisi gibi kiskaniyorum. elimizde olmayan nedenlerle birbirimizden uzaklassak da, benim icimdeki o merakli ve kiskanc kucuk kiz hala orada... ve sen burada oldukca o da orada kalacak...

****

eski bir yazimdi sanirim...tam olarak hatirlayamiyorum... cok icten bir sekilde yalvarmisim Allah'a... ama cok icten.. hicbir art niyet yok, yanlis anlama yok...
simdi yine oyle yalvariyorum Allah'im... sen bana akil fikir, sabir ver...

aradayim...

 

insanlar ne kadar değişiyorlar... mekanlar, kokular, yüzler...

büyüyoruz. şehirle, herkesle beraber.

hayat değişiyor...

hayatım değişiyor.

ne güzel!

üzülmek yok!

 

 

Paranoid android'i sakir sakir yagmurun altinda canli dinlemek,, gercekten mukemmel bir histi.. ve gercekten bir an gokyuzune ucuyorum sandim... 

biraz da olsa izlemek isteyenlere                                http://www.youtube.com/watch?v=xFEa051rLls&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=BR0KG3Djqpg&feature=related

rain down
rain down
come on rain down
on me
from a great height
from a greath height....

saglicakla kalin..

 

 

 

 

 

her şey o kadar flu... o kadar bulanık... işte benim dünyam ! ! !

geceler uzun ve yalnız, yoksun sabaha kadar...

 

still feel stuck.. dont know..

 

anlatacak hikayelerim bitmedi henuz
anlasacak dostlarim tukenmedi
yorgunluk kirginlik hepsi gelir gecer
her seye ragmen yasamak guzel

is that really so?

 

I quit eating, eating my brain, my life, my emotions..eating myself.. and eating food. just water, i want to have water, the bright and livinful.. just flowing, flying in my mind.. the one that is already burned and destroyed.. still have goals, still have a sense of humor, but life wants more.. it wants murder, divorce, birth, love... wants so many things i cannot provide right now..  i still feel i'm at highschool and typing like a kid, of course full of responsibilities, god damn responsibilites that turn my life into a roller coaster..

I feel love, so much different than the others.. i feel regret.. i have to quit them all i guess..

it is different now, life is so different.. I dont have a stance.. life is like a hunch back.. fearful..

I have been outside the world for a while... a very long time actually.. now i feel the pain of transitions, transformations and progress.. I have to go back...

I really need to go back..

-ok

-ok...